زندگی مشترک، مسئولیت مشترک
زندگی مشترک؛ مسئولیت مشترک
عبدالحلیم باخرد
کانون خانواده محیطی است باید در این محیط یک فضای صمیمت آمیز ایجاد گردد، زیرا درصورتی نبود یک فضا محبت آمیز وصمیمت آمیز بعید بنظر می رسد که اعضای خانواده بتوانند در کانون خانواده احساس آرامش کنند. از این رو، گفته می توانیم مهرورزیدن پدر و مادر با اطفال می تواند به آنها احساس آرامش بخشد و تا جای که هیچ گونه کینه ی نسبت بهم در دل آنها جای نگیرد. یعنی؛ پدر ومادر باید در محیط خانه یک فضای را ایجاد کنند که درآن فضا همه فرزندان آنها احساس آرامش کنند. ایجاد همچو فضای در صورت می تواند در محیط خانه بوجود آید که پدر و مادر فرزندان خود را به یک چشم دیده و هیچ یک از آنها را نسبت به دیگری ترجیح ندهند و مادر و پدر دامن پرمهر خود را بسوی همه باز نموده و با آغوش گرم از اطفال خود پذیرایی نمایند.
همین گونه، در زندگی مشترک زن و شوهر طوری باهم رفتار نمایند که میان آن ها نزاع و جدال بوجود نیاید، یعنی؛ درصورت بروز مشکل آنها باید با حوصله مندی از کنار مسائل بگذرند و با مشوره ی هم مشکل خود را حل نموده و از خشونت در محیط خانه بپرهیزند، در این صورت است که آنها خواهند توانست برمشکلات زندگی فایق آمده ، از عهدۀ تربیت و آموزش اطفال خویش بخوبی بدرآیند. پرورش یافتن اطفال در کانون خانوادۀ که فضای آن لبریز از عشق ، صمیمت ، مهربانی ، ایثار و محبت باشد، می تواند روی شخصیت آنها اثرات خوبی را بجا گذارد، اطفالی که در چنین فضای بزرگ می شوند، از نظر روحی خیلی ها افراد شاد خواهند بود و شخصیت عالی خواهند داشت.
برخلاف اگر شوهر وهمسر نتوانند در کانون خانواده فضای محبت آمیز را ایجاد کنند و همواره ازاشتباهات ناچیز و اندک یکدیگر خورده گیری نمایند و همدیگر پذیر نباشند،در این صورت است که می توان گفت یک نوع ناسازگاری در میان آنها با گذشت زمان بوجود خواهد آمد و آرام و آرام روابط پرتنش آنها منجر به این خواهد شد که آنها دست به خشونت بزنند. بروز جنگ و جدل میان شوهر و همسر در کانون خانواده می تواند اثرات نامطلوبی روی رفتار و روحیۀ اطفال داشته باشد، تا جای که تحقیق گردیده است اطفالی که در همچو خانواده های بدنیا می آیند؛ بسیاری از آنها با بزرگ تر شدن شان افراد پرخاشگر و ماجراجو بار می آیند که می توانند در کانون خانواده دست به خشونت زده و همین طور در اجتماع نیز رفتار و خٌلق آنها چندان خوب نبوده و باعث بروز نزاع و جدال گردند.
رفتار خشونت آمیز در محیط خانه می تواند منجر به تباهی اعضای خانواده گردد. از این رو، لازم است که والدین کوشش نمایند در صورت ایجاد مشکل از صبر و حوصله کار گیرند و مشکلات را که در جریان زندگی با آن مواجه می گردند از طریق مشوره و گفتگو راه حل آن را بیابند و در تفاهم باهم امور زندگی خویش را مدیریت نموده، تلاش نمایند که فضای صمیمت آمیزی را در محیط خانه ایجاد نمایند تا اطفال آنها بتوانند در همچو فضای زندگی آرامی را تجربه نموده و درنتیجه با بزرگ تر شدن دارای اخلاق عالی باشند.
با تأسف باید گفت که در افغانستان برخی از خانواده ها کمتر به این نکته توجه می نمایند و همواره دیده شده است رفتار ناسالم شوهران باعث می گردد تا یک فضای صمیمت آمیز در محیط خانه ایجاد نگردد، ادامۀ این وضعیت منجر به ناسازگاری میان زن و شوهر گردیده و درنتیجه باعث جدایی آنها می گردد . بروز ناسازگاری میان زن و شوهر در محیط خانه باعث می گردد تا آنها نتوانند آن طوری که لازم است از عهدۀ تربیت و آموزش فرزندان خویش بخوبی بدرآیند، هم چنان آنها نخواهند توانست امور زندگی خود را مدیریت نموده و بر مشکلات روزگار فایق آیند. سرانجام می توان گفت که فرزندان آنها از تربیت و آموزش بازمانده و باردوش جامعه خواهند شد. از این رو، گفته می توانیم زندگی زنا و شوهری بدون ایجاد فضای محبت آمیز در محیط خانه نمی تواند پایدار بماند. جای دارد که گفته شود یاری رساندن زن و شوهر یک دیگر را در امور زندگی مشترک می تواند سبب ایجاد فضای صمیمت در محیط خانه گردد. یعنی؛ زن و شوهر باید برای بهبود وضعیت زندگی خویش و آیندۀ فرزندان شان از هیچ نوع تلاشی دریغ نورزند، بل نیاز است با یاری رساندن به یک دیگرآنها بتوانند بسیاری مشکلات را که به آن گاه وناگاهی مواجه می شوند؛ حل نمایند و یک آیندۀ بهتری را برای فرزندان خویش بسازند.
این را نباید فراموش کرد که هرمرحله ی زندگی انسان اهمیت زیادی دارد و درصورتی انسان بتواند از هر مرحله ی زندگی خویش با برنامه ریزی دقیق استفاده نماید درواقع او خواهد توانست یک آیندۀ درخشان را برای خود و اطفال خویش رقم زند. اما در صورتی که وی توجهی چندان به اهمیت مراحل زندگی خویش ننماید در این صورت است که وی نخواهد توانست از فرصت های دست داشته برای بهبود وضعیت زندگی خود استفاده نماید و در نتیجه می توان گفت که با خوردن افسوس نخواهد توانست دوباره فرصت های بدست آمده را بدست آرد. بنابراین، انسان باید کوشش نماید با بکار گیری از عقل و درایت خویش از فرصت های بدست آمده در مراحل مختلف زندگی استفادۀ اعظمی نماید و کوشش نماید در هر مرحله ی زندگی خویش تصامیم را که اتخاذ می نماید این تصامیم نباید بر اساس احساسات باشد، بل، این تصامیم را در مشوره با افراد با تجربه و کارآزموده صورت بگیرد، در این صورت است که می تواند تصامیم اتخاذ شده تأثیر خوبی بر سرنوشت وی و آیندۀ فرزندان وی داشته باشد. مرحله ی آغاز زندگی مشترک نیز یک مرحله ی حساس و خیلی ها سرنوشت ساز است، پس نباید این انسان در این مرحله تصامیم خویش را بر اساس احساسات بگیرد، زیرا تصامیم اشتباه آمیز می تواند تأثیر ناگواری بر سرنوشت وی گذارد. در این مرحله ی زندگی باید زن و شوهر خود را آمادۀ تربیت و آموزش فرزندان خود سازند، نباید از این بار مسئولیت شانه خالی کنند، بل، نیاز است این را بدانند زندگی مشترک ، بار مسئولیت مشترک را نیز در قبال دارد ، برای ساختن یک زندگی مشترک زن و شوهر در کنارهم بی ایستند تا بتوانند بر مشکلات زندگی فایق آیند.